در همون راستا که دوست داشتم یک بار خودمو ، توی خیابون می دیدم ، دوست داشتم یک بار ، "سوال دشوار هستی " انقدر بی همتا نبود ؛ تا بفهمم مادر بودن فارغ از چگونه بودن ، میتونه دلیل کافی برای این همه دوست داشتنی بودن باشه ? حداقل برای خودم . 

- یعنی هیچ راهی نیست ?.نه نیست.-چرا فکر میکردم تو یه راه ماورائی سراغ داری ?.بزرگترین کمکی که میتونم بکنم اینه که از راههای ماورائی ناامیدت کنم تا خودت دست بجنبونی .

میدونی کجای قضیه برای منِ پر تناقضِ تناقض پرستم جالبه ؟ اینکه سی چهل سال ، نقدِ عمر و جوونی به باد میدی که به مفهوم خوبی برسی .اون  وقت  میبینی تنها چیزی که عایدت میشه اینه که بدونی  در حالیکه تو چشمهاتو توی مراقبه

نشسته بود و مهم هم نبود که نشسته بود . به نظر می رسید سرش گرم باشد . که بلند شد و امد کنارم ایستادو مهم شد . روی پنجه ی پاهاش می ایستاد تا رد نیدل را  تا توی دهان مادرش بگیرد . تزریق نکردم . نیدل را برگرداندم سر جایش .  کمی این پا و ان پا کردم . گرافی را دوباره نگاه کردم . تا بنشیند . حالا انگار که ...

چشمی برای دیدن،چشمی برای خندیدن.

            انسان به دنبال بی نهایت است .بهتر بگویم انسان نیاز دارد بی نهایتی برای خود داشته باشد  .چون به بندِ حس و دریافتش درنیامده ست ، ان را قدرتمند  میداند. و به آن دخیل میبندد .رنگ هیچ دوره و تاریخی را به خود نمی گیرد پس آن را از آن خود میداند . و در این هستیِ تنگ دست ، دو چیز می تواند هم قد و...

    آخرِ انسان را صبح می دانست  .به همان اندازه که از جهانِ بی او ناامید بود .  انسان را در حدی بزرگ می دانست که راهِ ناامیدی و رها کردن و گذشتن را بر خودش کور کرده بود .

هر آدم زنده ای نبردی داره .

مرگ ، مرگ بودنش را از یک بار بودنِ فرصت زندگی  دارد ؛ وگرنه که خواب هم همان می بود .

یکی از چیزهایی که میخ ماندگاریش را مابین ذوق ها و علاقه هام کوبیده و  خوشحالم که زمان در موردش هیچ غلطی نمی تواند بخورد ،  قصه است . می توانستم بگویم داستان .اما جنس این چیزِ یک چیز و همه چیز ، طوریست که با قصه جور است شاید چون ذوقم و حافظه ی تاریخی ام قصه را شنیدنی میداند و داستان را خواندنی و من ق...

و اما تو . پدیده ی پیچیده ی من ، قره العین الفروغ (!) ، عزیز جانم . عذر  مقدمه پُقدمه و آداب دانی  را همین اول کاری خواستم ..من همیشه برخلاف انچه که  میبینی از واقعیت بیزارم. نوعی  اکراه .به اندازه و به نوعی که از جرم و پلاک و بوی دهان یک کیس سرطانی  اکراه دارم ؛ به همان اندازه با واقعیت مشکل دارم ....

زمین از دلبران خالی ست یا من امتحان دارم ?

وقتی امتحان جزئی از اموزش نباشه ، کلیشه بشه ، چیزی باشه که فقط باید استاد از سر باز کنه و ما پشت سر بذاریم طبیعتا و کاملا مطابق انتظار نتیجه میشه همین .واقعا با هر میزانی از احتمال و از هر وری که قضیه رو ورانداز میکنم میبینم بعید میدونم واسه کار برم افریقای جنوبی ولی چرا باید بشینم دو صفحه علایم یه ...

نیم ساعت بعد_لپ تاپو نذار رو شکمت.باشهنیم ساعت بعد_لپ تاپو نذار رو شکمت.باشهنیم ساعت بعد_نمیخای ازدواج کنی نکن لپ تاپو نذار رو شکمت.احساس مادگی کردم .

« ...زیرکی های شیطانی نداشت..»  ،  اینکه این وصف شریعتمداری ست از زبان سروش اهمیتی ندارد.اهمیتی هم بخواهد داشته باشد در حال حاضر ندارد که کلید فکرم را داده ام امتحانات قورت بدهند و چند روز دیگر پس دهند  . به هر حال می توانست وصف هر کسی باشد از زبان هر شخص دیگری .اما تصویری که این جمله برایم با خودش ...

توی یک آبان نود نوشته بودم تب باخبری از آینده ...

وقتهایی که تجاهل خوراک عقل باشد..

هر چقدر اثر بخشی هر شفایی را به صفر برسانم ، هر چقدر هر دست معجزه گری را کوتاه کنم ، در برابر شعر هچنان تسلیم را انتخاب میکنم .*عنوان پیشنهاد ناخودآگاه بود .از صائب .

هراسی که از تیرگی و ابهام ناخوداگاه هست به اندازه ی "آن" های بیداری ست .رمقی برای توضیح ندارم.سلطه ی فیزیولوژیک. .فقط همین را میدانم که کلمات همیشه پناه بوده اند .

مثل همین صدای ماشینهای نیمه شب که انگار از دهان غربت بیرون می آید ، مثل این سایه های حراف های در تحمل سکوت و بست نشسته در چله ی واقعیت زدگی من ، کتابهای مظلوم  این حرفهای محکوم به حبسی ابدی ، ذاتا زندانی ...